Voor het boek Genenfluisteren, geschreven door emeritus professor Hans Tramper, maakte Leonie een serie schilderijen en bijbehorende poëzieposters.
De schilderijen symboliseren Moeder Aarde gezien vanuit verschillende gezichtspunten en door een bril met verschillende gekleurde glazen. Ook verbeelden de cirkels de levende cel, waaraan zodanig genetisch wordt gesleuteld dat veel mensen er bezorgd over zijn.
De kleuren representeren de verschillende toepassingsgebieden van de biotechnologie, te weten wit voor de industriële biotechnologie, groen voor de agrarische biotechnologie, rood voor de farmaceutische biotechnologie en blauw voor de mariene biotechnologie. De makers van het boek hebben zelf de kleur geel toegevoegd voor de medische biotechnologie.
Onderstaand de poëzie die Leonie maakte bij de schilderijen en waar zij posters van maakte voor in het boek.
Agrarische dilemma
hij creëert de planten
ik vermeng de kleur
jij verdraait de werkelijkheid
zij verruilt de geur
maar wie beheert de grond
waarop we verder bouwen?
wie zaait de begrenzing
en wie oogst het vertrouwen?
Algemie
men bouwde wegen en bruggen
en olie was goud
er werd vurig om gestreden
maar nu stroom er een nieuw gedachtengoed
door ons blikveld
door het heden
want goud is nu groen
en met algemie
ontgroeit men het verleden
Fabrieksgeheimen
in een industriële tuin
aan de randen van dit land
teken ik cirkels in het zand
jij komt met kennis naar mijn erf
je woorden vermengen zich met verf
je schildert wijsheid in mijn wereld
Het medisch wezen
het leven was oneindig, groeiend
en ik zag vol ontzag hoe de toekomst verscheen
maar we konden de afbraak en het onheil niet weren
al zocht ik naar wegen om het dodenrijk heen
och, kon ik mijn reis maar wat jaren verlengen
en kon ik jouw lijden verzachten, mijn vriend
dan schiep ik een middel, bestreed ik de kerken
waar enkel een god gaat over wondere werken
al begreep ik dat een waarheid ook gelovig kan zijn
ik kon jou toch niet laten?
alleen met je pijn
De waarheid in het water
ik heb in het water de twijfel hervonden
wist niet dat we zoveel veranderen konden
ik heb in het water naar kennis gevist
wist niet dat ik die al die tijd had gemist
ik dacht eerst heel stellig
zo zal het wel zijn
maar het was wat veelzijdiger
grootser en klein
de kennis zat overal waar ik niet keek
zelfs in de leugens, hoe vreemd dat ook leek